بعضی می پندارن زندگی یک محکومیت ابدی است اما نمی دانند زندگی یک نعمت زیباست و زنده بودن

نصیب همه کس نمی شود.دنبال بهانه ای می گردند تا از سلامتی خودذ شکوه کنند.دنبال بهانه ای می

گردند تا از سلامتی خود شکوه کنند.به نعمت های بی حد خدادی خرده بگیرند چرا با واژه شکر و

سپاسگزاری  بیگانه اند.آن ها نمی بینند نابینایی را که با چشم دل می بینند و می خواند یا ناشنوایی

که صدای محبت را با آن که بی صداست می شنود و دیگر دخترکی که از نعمت دست محروم است اما

می تواند بر روی صفحه دل هرچه می خواهد بنویسد.می تواند زیباترین آهنگ صمیمیت را بنوازد.

پسرکی را می شناسم که از نعمت پا محروم است اما بر روی ابرها می دود و به کینه و دشمنی پشت پا می زند.

یا کودکی که از نعمت زبان محروم است اما می تواند با چشمانش زیباترین عبارت را بگوید:

"خدایا شکر و سپاس از این همه نعمت"